Minstens 100 pagina's lees ik, voor ik beslis om een boek weg te leggen, nadat ik het begonnen ben. Ik leg mezelf wel vaker van dit soort (idiote?) regeltjes op. Het helpt mij om lastige beslissingen te maken zoals wanneer heb je een boek een eerlijke kans gegeven. Soms komt een verhaal slechts langzaam op gang zoals in de monumentale historische roman Alkibiades van de Nederlandse auteur Ilja Leonard Pfeijffer. 900 pagina's telt het boek. Je moet even volhouden in het begin maar het is een absoluut meesterwerk.
In een historische roman worden feiten, gebeurtenissen en echte personen verweven in een fictief verhaal. Alkibiades is een eerzuchtige politicus en veldheer die echt heeft geleefd. Hij overtuigde zijn Atheense stadsgenoten om de militaire middelen vrij te maken voor een grote expansie van het eigen rijk. Uiteraard won hij hiervoor eerst advies in van het Orakel van Delphi. Het orakel antwoordde dat hij een groot rijk zou verwoesten. Het orakel kwam uit want hij verwoestte idd een groot rijk, zijn eigen.
Een passage vorige maand gepubliceerd in het Apeldoorn verslag over hun match met de Stukkenjagers deed mij onverwijld aan dit orakel weer denken. "Het lijkt erop dat Brabo een manier heeft gevonden om het slechtste in Max naar boven te halen." De onwetende lezer zal het als een heel eigenaardige formulering zien om mij als zwart beest van de Nederlandse topper Max Warmerdam te beschrijven. Na het lezen van dit artikel zal dezelfde tekst een totaal andere betekenis krijgen.
Op zaterdag 3 oktober 2026 speelde ik met de Stukkenjagers een uitwedstrijd in Apeldoorn. Net als het vorige seizoen speelde ik opnieuw met zwart tegen Max. Echter in tegenstelling tot vorige keer (zie Eerste remise tegen 2600 deel-2) had ik mij deze keer helemaal niet voorbereid op Max. Ik had mij voorbereid op 9 spelers van Apeldoorn maar daar zat Max niet tussen. Ook ik heb mijn limieten en een Max pas op bord 6 was niet meer haalbaar. Alleen Max wist dat uiteraard niet.
Bovendien is het ook zo dat mijn reputatie veel tegenstanders paranoia maakt. Dus Max besliste om een opening te spelen waar hij nauwelijks of geen ervaring mee heeft en belandde hierdoor al heel snel op onbekend terrein. Tja en dan kan het al eens fout gaan. Op zet 8 greep Max na een paar minuten denken naar zijn paard op c3, hield het meerdere seconden in de hand en besefte dan wellicht dat ik helemaal niet hoef te slaan op Pd5.
![]() |
| Max nam op zet 8 eerst het c3-paard meerdere seconden in de hand om uiteindelijk na 26 minuten een damezet te spelen |
Max zette het stuk terug en ging opnieuw de denktank in voor een extra 23 minuten (de klokstanden zijn nog steeds online beschikbaar). Ondertussen vroeg ik mij af waarover hij in die 23 minuten zit na te denken. Slechts 1 paardzet is zinvol en vrij standaard in een Leningrader. Het zou toch niet dat hij een andere zet wilt spelen?
Jawel ik kon mijn ogen niet geloven. Max deed alsof er 23 minuten geleden niets gebeurd was en speelde met een ander stuk een zet. Wat moest ik nu doen? Het flitste door mijn hoofd dat deze zomer de Nederlandse FM Milan Mostertman iets gelijkaardigs is overkomen in zijn partij tegen de Nederlandse IM Arthur De Winter. Hij claimde bij de arbiter, kreeg geen gelijk, weigerde met verder spelen en verloor de partij in een gelijke stelling. Nee dat leek mij helemaal geen verstandige keuze.
Judith Polgar deed nauwelijks beter in haar beroemde touch-move-conflict met Kasparov. Zij koos weliswaar om door te spelen maar was wellicht zo van slag dat ze er niet meer in slaagde om tegenstand te bieden. Na het incident ontspoorde haar stelling binnen enkele zetten van gelijk naar verloren. Bovendien herinnerde ik mij ook nog Voldemort. Ga niet naar een arbiter als je geen harde bewijslast hebt. Op een Engels forum las ik zelfs over iemand die een waarschuwing kreeg van een arbiter toen hij een touch-move-claim zonder bewijs maakte.
Kortom ik realiseerde mij dat ik mezelf best niet liet verleiden in een open discussie als ik uberhaupt een kans wou maken om iets te scoren tegen Max. Dat betekent niet dat ik zoiets accepteer of vergeet. Na de partij wou ik toch even van hemzelf horen wat hij vond van die fase. Max zal misschien ontkennen wat hieronder werd gezegd door hem onder vier ogen maar ik ben niet gek en weet wat ik gehoord heb.
Max: "Ik had heel stilletjes j'adoube vooraf gezegd." "Het was woord tegen woord geweest en dan had je sowieso geen gelijk gekregen zie de recente zaak Milan - Arthur." "Als je echt had aangedrongen dan had ik het paard gespeeld."
Hij had op honderd manieren kunnen zeggen dat de 8ste zet geen invloed had op het resultaat van de partij. Het is absurd om toe te geven dat het paard spelen een optie voor hem was geweest. Geen enkele speler zal een zet spelen omdat een andere speler dat eist tenzij natuurlijk dat het de oorspronkelijke zet was.
Toen ik mijn ploeg hierover achteraf informeerde, kreeg ik enkel angstige berichten. Ze wilden niet in een open conflict met Apeldoorn terechtkomen. Men hoopte op mijn goodwill om de zaak te laten rusten. Alleen is het zo dat "No good deed goes unpunished". Je riskeert door dit soort zaken te negeren dat het in de toekomst enkel nog erger wordt. Dat is ook trouwens wat er al gebeurde in de partij. Als je kan wegkomen met een touch-move-rule-overtreding dan kan je wellicht ook met andere overtredingen wegkomen.
![]() |
| Max aan zet op zet 28 bij het 2de incident |
Max zette de klok stil op zet 28 zonder de arbiter erbij te halen met minder dan een minuut in een compleet verloren stelling en begon mij onmiddellijk rechtstreeks aan te spreken. Ik voerde mijn laatste zet volgens hem niet correct uit. Ik heb het niet precies begrepen door de commotie maar het was iets van dat ik mijn stuk in een vloeiende beweging moest uitvoeren. Ik zou volgens hem nog even net na het loslaten mijn stuk opnieuw aangeraakt hebben.
In 30 jaar competitieschaak heb ik nog nooit iemand horen klagen over hoe ik mijn stukken speel. Het lijkt achteraf vooral op een ultieme poging van Max om de partij te ontregelen. Opnieuw koos ik om niet zijn psychologisch spel mee te spelen. Ik antwoordde droog dat ik extra aandacht vanaf nu zal schenken aan een vlekkeloze uitvoering van mijn zetten.
Het is twijfelachtig of dit 2de incident het resultaat niet heeft beïnvloed. Sommigen zullen zeker dit linken aan mijn beslissing om remise in een gewonnen stelling toe te laten. Het blijft gissen want de winst is allesbehalve triviaal met slechts 2 minuten op de klok resterend.
Ik hoor van meerdere spelers dat Max een heel goede jongen is en dat ze het niet begrijpen. Iedereen maakt fouten en dus ook goede mensen. Het heeft er alle schijn van dat de Nederlandse GM Erwin L'Ami al op de hoogte is en daarom die dubbelzinnige uitspraak heeft geschreven. Trouwens er is nog een derde interpretatie mogelijk van "Het lijkt erop dat Brabo een manier heeft gevonden om het slechtste in Max naar boven te halen." Ik denk/hoop niet dat het de bedoeling is van Erwin maar je kan de schuld van alles in mijn schoenen schuiven. Ik had veel assertiever moeten zijn. Het is mijn passiviteit die de incidenten mogelijk heeft gemaakt. Is dit artikel voldoende assertief?
Brabo










