Een van de leukste ontwikkelingen van de laatste jaren vind ik de gepersonaliseerde nieuwsfeed die google naar iedere gebruiker stuurt. Ik verwijder regelmatig alle cookies en mijn complete zoekgeschiedenis maar ben telkens verwonderd over hoe snel die nieuwsfeed weer weet wat mij interesseert. De nieuwsfeed is een bijzonder goede graadmeter om te achterhalen wat bij een persoon leeft. Katten en eten staan hierbij voor velen op de nummer 1. Ik ben een Bourgondiër en ook voor mij is een kat schattig maar nee niet in mijn nieuwsfeed. Die zit vol met een totaal andere content. Ik ben verzot op AI-nieuws en meer algemeen wetenschappelijke artikels. Daarnaast zie ik een overvloed aan artikels over psychologie in mijn nieuwsfeed. Reeds 12 jaar geleden schreef ik over die fascinatie en die is duidelijk nog niet bekoeld.
Vorig jaar las ik op schaaksite een boekrecensie die het uitgebreid had over psychologie in het schaken. Het boek heet Schaken zoveel meer dan een spel, uitgegeven door Thinkerspublishing, geschreven door de 73 jarige Nederlandse amateur Peter Ramaekers. Ik twijfelde lang om het aan te kopen maar kon uiteindelijk toch niet meer weerstaan aan de lokroep.
Wellicht omdat ik heel veel lees over psychologie, leg ik de lat ook hoog want dit boek beviel mij helemaal niet. Ik werd niet geprikkeld en de inhoud leek mij allemaal te bekend. Soms dacht ik zelfs dat de schrijver gewoon stukken door chatgpt heeft laten schrijven. Zelfs de originele interviews waren onvoldoende om een meer optimistische beoordeling te geven.
Zo stelt Peter in meerdere interviews met topschakers de vraag hoe ze omgaan met een angstgegner. De antwoorden zijn koel en allerminst informatief. Een topspeler laat zich niet beïnvloeden door resultaten uit het verleden. Een topsspeler heeft een sterk zelfvertrouwen want was anders nooit een topspeler geworden.
In de journalistiek wordt snel het woord zwart beest, bête noir, bogeyman, angstgegner ... gebruikt. Het lijkt erop dat elke taal wel een woord heeft die een onverklaarbaar falen tegen 1 persoon beschrijft. Als journalist weet je uiteraard dat die uitzonderingen als zoete broodjes verkopen. Sommigen (veelal mindere goden) zijn er ook heilig van overtuigd dat we verklaringen in hogere sferen moeten zoeken. Kortom ik was niet verwonderd dat meerdere sites plots mijn 2de opeenvolgende remise in een klassieke partij met zwart tegen de Nederlandse topper Max Warmerdam in de verslaggeving vermeldden.
Blijkbaar vonden velen het heel vreemd dat een +50 jarige Belg met een bescheiden 2250 elo tot zoiets in staat kon zijn. 1 keer kan een ongelukje zijn. Bij 2 keer moet er meer aan de hand zijn. Ik werd door sommigen onmiddellijk als zwarte beest gebombardeerd van Max. Journalisten overdrijven graag maar hier gaan ze echt in een hogere versnelling. 2 remises betekent helemaal niets. Schaken is sowieso een remisespel. De computer heeft getoond dat we allemaal als mens vele fouten maken.
Echter op zich vind ik het idee van een zwart beest wel leuk om eens verder te onderzoeken. Wie is mijn zwart beest? Dankzij een goede inventaris van de eigen partijen is het vrij eenvoudig om te zien tegen welke tegenstanders ik het slechtst scoorde. Claude.ai organiseerde voor mij in enkele seconden een gedetailleerd overzicht. Uit mijn 868 tegenstanders (gespeeld over 3 decennia klassiek schaak) haalde ik de top 3 van wie ik het meest elo heb verloren.
Op 3 staat de Belgische IM Stefan Docx waarvan ik 31,6 elo verloor over 8 partijen. Op 2 staat de Belgische grootmeester Bart Michiels waarvan ik 33,4 elo verloor over 4 partijen. Meer dan de helft hiervan is door 1 verliespartij tegen een zeer jonge Bart met 1930 elo, toen meerdere honderden punten ondergekwoteerd. Tenslotte op 1 staat wellicht niet totaal onverwacht de Belgische catenaccio-specialist Marcel Van Herck.
![]() |
| Ik behaalde slechts 4 op 9 tegen Marcel Van Herck |
Ik verloor 53,4 elopunten tegen Marcel over de jaren. Pas in onze 8ste ontmoeting kon ik een eerste keer winnen en een schamele 3,6 elopunten terugwinnen. De ban bleek echter niet gebroken want een paar maanden later moest ik weer 7 elopunten afgeven aan Marcel met een remise.
Ik gun sympathieke Marcel de mooie elowinst. Ik ben ook niet bang om nog een keer tegen hem te spelen. Op 868 tegenstanders lijkt het mij volstrekt normaal om er een slecht duel tussen te hebben. Ik vrees dat de kans klein is geworden dat ik Marcel nog eens aan het bord ontmoet maar hopelijk kan het ooit nog eens.
De excentrieke wereldkampioen Bobby Fisher zei ooit dat hij niet in psychologie gelooft en enkel in goede zetten. Zo extreem zie ik het niet maar we mogen ook niet overdrijven met psychologie in het schaken. Journalisten moeten hun artikels verkopen dus het blijft zaak om hun uitspraken met een flinke korrel zout te bekijken.
Brabo








