Schaken is politiek

Vorige week was er geen artikel op deze blog omdat ik een tornooi speelde in Tsjechië. Met voorbereidingen die soms 6 uren duurden per partij, zou artikels schrijven erg onverstandig zijn geweest. Elke resterende minuut spendeerde ik aan rusten of mijn gedachten te verzetten met niet-schaak-gerelateerde onderwerpen. Een welgekomen hulp was hierbij mijn reisgezel en schaakbuddy Yves Surmont. Het was van 2005 geleden dat we nog eens samen een tornooi (Cappelle La Grande) speelden. De voorbije 21 jaar onderhielden we altijd nauw contact online maar Marienbad was van een totaal andere orde. De gesprekken aan ontbijt of tijdens het avondeten waren veel diepgaander en gevarieerder.

Schaken is leuk maar wordt nog veel leuker als je een klik voelt met je medeschakers. Zoiets kan je niet forceren. Leeftijd en gedeelde interesses helpen uiteraard. Dit was ook het geval in mijn Europees avontuur vorig jaar te Rhodos. Mijn jonge ploeggenoten van de Stukkenjagers zijn allen prachtkerels maar de beste gesprekken had ik toch met de damesploeg. Allebei een dochter hebben die auto leert rijden, is een ideale ijsbreker.

Dames en heren Stukkenjagers

Voor het eerst had de Stukkenjagers ook een heuse damesploeg afgevaardigd. Ik kan het iedere club aanraden. De dames zorgden voor die kleine details zoals een teamshirt ontwerpen waardoor het tornooi nog net iets meer glans kreeg. Hierbij was Marleen Van Amerongen zonder twijfel de meest fascinerende dame van het hele gezelschap. Als eerste vrouwelijke voorzitter van de KNSB (2016-2020) sinds de oprichting van de KNSB (in 1873) was het echt genieten van haar kennis en talrijke anekdotes.

Zo maakte ze al snel de boude uitspraak dat alles politiek is. Ja ook schaken is politiek. Ze vertelde dat ze in de jaren als bondsvoorzitter goed moest opletten met wie samen op de foto te gaan. Een foto kan makkelijk worden geïnterpreteerd als publieke steun terwijl dat helemaal niet de bedoeling is.

Wij schakers worden vaak nillens willens betrokken in politieke spelletjes. Vorige week was er nog de protestactie van XR bij Tata Steel. Een paar dagen eerder was er dan weer de 25.000 euro boete voor de Iraanse schaakfederatie. In Rhodos gebruikte Turkish Airlines 5 niet-Turkse wonderkinderen voor puur propaganda-doeleinden. Ik kreeg hierdoor in de 2de ronde het  14 jarig Azerbeidzjaanse wonderkind Khagan Ahmad voorgeschoteld. Hij had een paar maanden eerder 2 keer gewonnen van de Amerikaanse topgrootmeester Hikaru Nakamura in blitz zie bv. fimpje wk-teams. Ik was een gewaarschuwd man maar dat bracht geen zoden aan de dijk.

Achteraf vroeg ik mij af of ik er wel juist aan heb gedaan om tegen die jongen te schaken. Is werken op 14 jaar kinderarbeid? Of op welke leeftijd ligt de grens? Een bord hoger speelde voor Turkish Airlines  het 12 jarig Argentijns wonderkind Faustino Oro.

Er zijn op zijn minst ethische twijfels om jonge kinderen te laten werken voor een luchtvaartmaatschappij. Ik vermoed dat zoiets een Westers bedrijf niet zou durven. Turkish Airlines zag er echter geen graten in. Integendeel het was een succesvolle investering. Turkish Airlines kreeg voor een minimum aan sponsorgeld de gewenste publiciteit. Het plaatje van het team past ook perfect in het imago dat de luchtvaartmaatschappij voor zichzelf wilt creëren. Kies voor onze maatschappij want wij zijn de hipste en modernste. Onze maatschappij is internationaal de beste want zie eens de verscheidenheid aan nationaliteiten die voor ons spelen.

Op deze blog heb ik altijd heel bewust mij onthouden van politieke standpunten in te nemen. Echter ook ik kan niet vermijden dat ik toch de speelbal word van politieke spelletjes. Jammer maar ik zal geen unieke kans op een interessante partij hiervoor vermijden.

Brabo